Jaap Walhout

Via een tweet van Remco Pijpers (Mijn Kind Online) werd ik geattendeerd op een verhaal over overheidsbemoeienis. De bron van ellende is een vragenlijst. Aan ouders op de basisschool wordt gevraagd deze vragenlijst in te vullen en te retourneren. Zonder dat ouders het weten lopen ze het risico dat hun kind als risicogeval in het electronisch kind dossier (EKD) wordt genoemd. Na een beetje zoeken heb ik de vragenlijst gevonden. Na deze bekeken te hebben, vallen de volgende zaken me op:

• Een driepuntsschaal is wel erg mager. Dit laat weinig ruimte voor nuance.
• De bewoording van de schaal is niet geweldig. Hoe kan iets nu “een beetje waar” zijn? Een kind liegt of liegt niet en niet een beetje. Volgens mij liegt trouwens elk kind wel eens.
• Mijns inziens zit er wel enige suggestiviteit in de stellingen. De stellingen zijn in ieder geval niet altijd even neutraal geformuleerd. Op basis van deze vragenlijst zouden wel eens heel veel kinderen een risicofactor kunnen zijn.
• Een van nature bezorgde ouder zal deze lijst heel anders invullen dan minder bezorgde ouders. Het gevolg is dat je onterecht als risicogezin te boek staat.

En op basis van zo’n lijst gaat de schoolarts tegenwoordig te werk. En dat zonder met de ouders te hebben gesproken. Het komt op mij in ieder geval behoorlijk houtje-touwtje over.

Wat als ik deze vragen eens voor mezelf in zou vullen? Op sommige kan ik geen antwoord geven omdat ik ze niet kan beoordelen. Maar wat ik wel weet is dat ik makkelijk was afgeleid, wel eens een koekje pikte, wel eens een leugentje om eigen bestwil deed, zenuwachtig was in nieuwe situaties en ook nogal verlegen was. En om nu te zeggen dat ik zo slecht terecht ben gekomen….

Het is voor mij ook een bewijs dat de overheid steeds meer controle wil over ons leven en daardoor een grotere inbreuk doet op de privacy van burgers. Een ander bericht in dat kader gaat over de student Aaron Boudewijn die wil voorkomen dat zijn vingerafdrukken worden opgeslagen in een grote overheidsdatabase. Ik kan me zijn actie goed voorstellen. Zeker omdat de Nederlands overheid in dit dossier weer roomser dan de paus wil zijn.

Eerder deze week kwam ik het in Israel gebaseerde Time To Know tegen. In de visie van dit bedrijf is het huidige onderwijs om 3 redenen ineffectief. Ten eerste is er een gebrek aan relevantie. Volgens hen is het onrealistisch om in het huidige tijdsbestek (de digitale wereld met een veelheid aan stimuli) van kinderen te verwachten dat ze zich aan een passief leersituatie aanpassen. Ten tweede is er een gebrek aan variatie. Alle leerlingen moeten dezelfde stof op dezelfde manier doorlopen. Dit is een miskenning van het gegeven dat ieder kind uniek is. En als een gebrek aan toetsing. Nu worden kinderen soms pas na weken of maanden getoetst op de opgedane kennis.

Om aan deze drie tekortkomingen wat te doen heeft Time To Know een integrale oplossing gekozen. De leeromgeving en de leerinhouden sluiten in hun systeem naadloos op elkaar aan.

Het curriculum dat ze aan het ontwikkelen zijn, is gebaseerd op blended learning en sociaal constructivisme. Daardoor hebben docenten de flexibiliteit om de lessen aan te passen aan wat op dat moment nodig is. Lessen bestaan uit een varieteit aan activiteiten, zoals:
- Rijke ‘verkenningsapplets’.
- Instructiespellen gerelateerd aan de inhoud van de activiteit.
- Geleide discussies om docenten te helpen met samenvatten en motiveren.
- Instructievideo’s om concepten te introduceren, uit te werken of samen te vatten.
- Beoordelingsactiviteiten om leerlingen/studenten te helpen bij het voorbereiden toetsen.

Zowel groepswerk en individueel werk als docent gestuurd werken worden ondersteund. Daarnaast is het systeem ook nog eens adaptief.

Al met al klinkt dit erg mooi, maar werkt het ook? De eerste resultaten lijken in ieder geval positief. In een eerste studie lijkt het erop dat leerlingen aanzienlijk meer leren dan een controlegroep. De enige kanttekening die ik bij dit onderzoek zet is het gegeven dat de Time To Know de bron is.

Wat mij betreft een toepassing om in de gaten te houden.

Bron: TechChrunch