Jaap Walhout

Een mooi interview met Joseph Stiglitz in het magazin van Managementboek over zijn nieuwe boek: Vrije Val (Free Fall). Het slechte nieuws dat hij ons brengt is dat er nog aardig wat ellende aan zit te komen. Daarnaast vindt hij dat de oplossingen die her en der worden voorgesteld om een herhaling te voorkomen op z’n hoogst halfbakken zijn. En Joseph Stiglitz is niet echt een kleine jongen; hoogleraar aan de Columbia University, voormalig  chef-econoom van de Werldbank, adviseur van Clinton en Nobelprijswinnaar. Maar dat is niet de aanleiding voor dit bericht. De echte aanleiding is de uitspraak die hij aan het einde doet als antwoord op de vraag waarom hij aan de zijlijn blijft staan en niet actief deelneemt aan de noodzakelijke hervormingen:

‘Ik weet hoe het is om topambtenaar te zijn en het was erg spannend. Maar je kunt in zo’n positie alleen functioneren als je tot op zekere hoogte een teamspeler bent. Sommige van mijn collega’s menen dat je elkaar binnen de regering vooral niet moet bekritiseren. Ik vind dat het gaat om democratische instituten, die open moeten staan voor discussie.’ Daarbij zijn zelfs zijn eigen ideeën niet heilig. ‘We hoeven elkaar niet noodzakelijker wijs te bekritiseren, maar we moeten het debat niet schuwen. Waarom zouden we naar de buitenwereld doen alsof we de wijsheid in pacht hebben?’

Deze uitspraken zijn volgens mij onverkort van toepassing op de Nederlandse politieke situatie: Binnen de regering wordt het debat geschuwd en neemt men (vooral het CDA in mijn ogen) een houding aan van ‘wij weten wat goed voor jullie is’. Het gaat te weinig om de inhoud en teveel om de poppetjes. Helaas zal dat de komende verkiezingen niet anders zijn.