Jaap Walhout

Vorige week is de formatie van Paars+ mislukt. Niet verwonderlijk als je naar de verkiezingsuitslag kijkt. Die beloofde al een moeilijke formatie. Dit had voor komen kunnen worden als de PVV niet zo groot was geworden. En dat is weer de andere politieke partijen te verwijten. Ze hebben het afgelopen jaar Geert Wilders verkeerd aangepakt. Tijdens de verkiezingen heb ik me er regelmatig over verbaasd dat de andere politieke partijen met op de standpunten rondom allochtonen zo weinig inhoudelijk verweer hebben geboden. Terwijl het eigenlijk zo makkelijk is. Lees deze bijdragen van o.a. het weblog GeenCommentaar, Zembla, nieuwssite Nu.nl en het weblog Sargasso maar eens.

Maar debattechnisch hebben de tegenstanders van Geert Wilders aardig wat steken laten vallen. In het boekje ‘Met de wetenschap van nu’ analyseert Willem van der Does, hoogleraar psychologie in Leiden, waar de overige politieke partijen de fout in zijn gegaan met hun reactie op Geert Wilders. Hij gaat daarbij in op aspecten als angst, spijt, conformisme, demoniseren, hebzucht en geluk. Van der Does geeft daarbij een goed inzicht hoe mensen reageren op situaties en andere mensen. Volgens mij voor een ieder die interesse heeft in het nieuws, de maatschappij en de politiek een erg lezenswaardig boekje. Maar vooral voor de politieke leiders van ons land is dit eigenlijk verplichte kost. Dan komen ze bij de volgende verkiezingen (binnenkort of over vier jaar) in ieder geval beter beslagen ten ijs.

Gisteren melde ik al dat ik de keuze voor de verkiezingen van vandaag had teruggebracht tot twee partijen: D66 en Groenlinks. De enige twee partijen die niet te veel blijven hangen in symptoombestrijding. Vanochtend heb ik de beide verkiezingsprogramma’s nog eens doorgelopen. Via de speciale site van Google zijn ze makkelijk te vergelijken. Sociaal-economisch hebben beide programma’s hun voor’s en tegen’s. De stemwijzer leverde gisterenavond ook al geen antwoord op; beide partijen eindigden gelijk. Hoewel voor m’n gevoel Groenlinks iets meer de nadruk legt op oplossingen dan op problemen.

Toch heb ik nu uiteindelijk redelijk makkelijk een keuze kunnen maken. Het gaat namelijk niet alleen om geld en de aanpak van crisis. Op de achtergrond speelt ook nog een strijd over fundamentele waarden als vrijheid van meningsuiting, digitale vrijheden en vrijheid van godsdienst. Met name het punt van digitale vrijheden is in mijn ogen erg belangrijk. En op dat punt is Groenlinks de enige grote partij die daar serieus aandacht aan besteed. En het is niet alleen de vrijheid pur sang die daar van belang is. Digitale vrijheid is de zuurstof van digitale innovatie en dus de kenniseconomie.

Het moge duidelijk zijn: het is Groenlinks geworden. Nu nog stemmen: Femke for president! (en ‘en passant’ Wilfred ook nog blij gemaakt)