Wat me wel duidelijk is dat het hier om een ordinaire publiciteitsstunt gaat. Ondanks heftige ontkenning van de kant van de universiteit, is dit vrij simpel af te leiden uit het artikel. Het is namelijk zo dat pas nadat de studenten de iPad hebben gekregen, men in een werkgroep serieus gaat nadenken over hoe dit apparaat in het onderwijs ingezet kan worden. Hé? Lees ik dat goed? Het staat er echt. Als je zo’n investering doet dan denk je toch van tevoren na over hoe je een dergelijk apparaat wil gebruiken?

Helaas is dit geen incident. Zo heeft ook het Hondsrug College besloten om iPads voor de leerlingen aan te schaffen. Voor de vorm doen ze daar nog een pilot, maar de beslissing om voor alle leerlingen een iPad aan te schaffen lijkt al genomen. Is het afwachten van de conclusies van de pilot misschien een idee?

Twee klassieke gevallen van ‘technology push’. Eerst de ICT en dan komt de rest vanzelf. Helaas heeft het verleden geleerd dat het niet zo makkelijk is. Als je het mij vraagt is er in beide gevallen sprake van verkwisting van gemeenschapsgeld, meelopen met de iPad-hype en een leuk speeltje voor een bestuurder waar deze mee kan scoren.

Een advies voor beide instellingen:

• Denk allereerst eens na over welke onderwijskundige doelen je wilt bereiken. Verdiep je je bijvoorbeeld eens in het TPACK-model (zie afbeelding).
• Bedenk waar je de iPad voor zou kunnen gebruiken. En kijk daarbij niet alleen naar de voordelen!
• Kijk ook eens naar de paar studies die zijn gedaan over het gebruik van de iPad in het onderwijs, zoals bijvoorbeeld bij de University of Notre Dame.
• Zet op basis van de verkregen info een pilot met behulp van een goede onderzoeker zodat je na afloop van de pilot ook een valide conclusie kunt trekken.

Oh ja, nog een laatste punt: Als de iPad voor meer verdieping zorgt, mag ik daar uit concluderen dat de studie onderwijskunde in Utrecht redelijk oppervlakkig is?

Update: Bij het Hondsrug College blijkt er toch een goed onderbouwde beslissing te zijn genomen. Zie hiervoor de reacties van Kees Versteeg (rector van het Hondsrug College) hieronder.

In dit interview vergeleek hij het ministerie van onderwijs met tuinarchitecten. Tuinarchitecten ontwerpen tuinen. Zodra de tuin af is moet wordt deze verzorgd door de tuinmannen om er voor te zorgen dat de tuin tot volle wasdom komt. Een tuin die tot in de lengte der jaren met liefde wordt verzorgd door een vakbekwame tuinman is niet in het belang van de tuinarchitect. Hij wil nog mooiere tuinen ontwerpen. Echter, tuinen die de tijd krijgen om tot volle wasdom te komen kunnen niet opnieuw ontworpen worden.

Wat leert deze vergelijking ons? De belangrijkste les is wat mij betreft dat je soms geduld moet hebben om het gewenste effect te bereiken. Er zijn de afgelopen jaren al verschillende maatregelen genomen om het reken- en taalniveau van de leerlingen naar een hoger niveau te tillen. Het duurt even voordat dergelijke maatregelen effect hebben. Zeker waar het maatregelen betreft die de kwaliteit van de lerarenopleidingen meten verbeteren.

Dit lijkt op een tuinarchitect die een tuin heeft ontworpen en na het aanleggen vindt dat de tuin niet mooi genoeg is en als oplossing voorstelt om de tuin (gedeeltelijk) opnieuw te ontwerpen en aan te leggen. Een goede tuinman zal de tuinarchitect wijzen op het feit dat de meest planten eerst moeten groeien voordat ze hun schoonheid laten zien en het aanpassen van het ontwerp niet altijd de meest verstandige keuze is.

Rest mij de volgende vraag: Zijn er in Den Haag te veel tuinarchitecten en te weinig tuinmannen?

Het beeld wat uit de plannen naar voren komt is dat er nog meer gestuurd gaat worden op output. Zal dat het onderwijs beter maken? Volgens mij niet. Daarvoor heb ik de afgelopen jaren teveel uitwassen gezien van dit mechanisme:

• Leraren die zich richten op het behalen van goede cijfers van de leerlingen bij het examen.
• Soepel nakijken bij de schoolexamens om zodoende een hoger gemiddelde te halen.
• ‘Rendementsweken’ bij een niet nader te noemen hogeschool.
• Docenten die dringend wordt verzocht de normering aan te passen of wat soepeler na te kijken.
• Alternatieve afstudeerroute bij INHolland.
• Calculerend gedrag van leerlingen. “Een zes is toch voldoende?”
• Etc.

Allen uitwassen van het sturen op output. Twee aspecten komen hier mijns inziens duidelijk naar voren. Ten is eerste straalt dit beleidsvoornemen georganiseerd wantrouwen uit. Met de verschillende toetsmomenten wil men scholen dwingen te komen tot betere scores. Ten tweede spreekt uit deze maatregelen het ongebreidelde geloof dat “hoe meer men meet, hoe meer men weet“. Dat dit niet altijd opgaat, heb ik al vaker betoogd.

Maar wat is nu eigenlijk de essentie van goed onderwijs? Daarvoor is het belangrijk om naar de leerdoelen te kijken. Daarvoor onderscheid ik twee soorten leerdoelen: (1) leren voor wisselwaarde en (2) leren voor gebruikswaarde. Het leren voor wisselwaarde is korte termijn gericht. Hierbij is het leren vooral gericht op het halen van een toets of examen. Een zesje is toch ook een voldoende. Het is net een hordenloopwedstrijd om het speelveld (het echte leven) in te mogen. Kennis wordt dus ingewisseld voor een cijfer. Het leren voor gebruikswaarde is daarentegen op de lange termijn gericht. Het leren is hierbij vooral gericht op welke wijze de kennis en vaardigheden (ook al zo’n onderbelicht onderwerp) in de toekomst een rol kunnen spelen. Kennis wordt vergaard en gebruikt om vooruit te komen en te slagen in het leven. Dit dient in de breedste zin van het woord te worden opgevat en niet alleen uitgedrukt in toekomstig salaris.

Nu weer even terug naar wat Bijsterveldt eigenlijk wil: de Nederlandse kenniseconomie moet bij de mondiale top horen. Waar moet het Nederlanse onderwijs zich op richten om dit te bereiken? Leren voor wisselwaarde of gebruikswaarde? Mijns inziens duidelijk het laatste. Het gaat er namelijk om dat de opgedane kennis en vaardigheden daadwerkelijk worden gebruikt. Dat betekent dan ook meer aandacht voor de input en het proces in het onderwijs en minder aandacht voor outputeisen. Als zowel input als proces goed zijn, dan komt het met de output ook wel in orde.

Mijns inziens is hier een oudhollands spreekwoord op van toepassing: “Doe wat gij niet wilt dat u geschiedt, ook een ander niet.”

Om te bepalen of dat klopt is het goed om de definitie van mediawijsheid erbij te nemen: Mediawijsheid staat voor ‘het geheel van kennis, vaardigheden en mentaliteit waarmee burgers zich bewust, kritisch en actief kunnen bewegen in een complexe, veranderlijke en fundamenteel gemedialiseerde wereld’. Omdat ik al langer bekend ben met deze definitie, verwachte ik dat ik getoetst zou worden op mijn kennis, vaardigheden en houding ten opzichte van media.

Terug naar de test. Deze bestaat louter uit vragen naar feiten. Geen vraag naar mijn vaardigheden of houding. Zelfs van de vragen die wel worden gesteld kun je je afvragen of deze jouw mediawijsheid meten. Is het belangrijk dat ik weet uit welke elementen het logo van PowNed is opgebouwd? Of dat ik weet welke kranten als eerste een iPad applicatie hebben uitgebracht? Of welk karakter bij een bepaalde studio hoort? Ik heb zo m’n twijfels.

Deze test meet vooral of iemand goed het nieuws bijhoud en de relevante rapporten leest met betrekking tot mediawijsheid. Als dat het doel is van deze test, dan is dat prima. Maar deze test meet niet hoe mediawijs iemand is en die verwachting roept het wel op. Een gemiste kans in mijn ogen.

Misschien zie ik het wel helemaal verkeerd, maar dan hoor/lees ik dat graag in de reacties.

In de publicatie ‘Een pakkend begin! Ruim 30 concrete voorbeelden voor het economieonderwijs om goed van start te gaan’ bespreken Kees van Someren, Dorien Doornebos-Klarenbeek en ik een breed scala aan voorbeelden om de economieles te beginnen. Een gedeelte van de voorbeelden leent zich ook uitstekend om een nieuw thema te beginnen. Elk voorbeeld kent een vast stramien. Een korte inleiding met een beschrijving van de werkvorm wordt gevolgd door een beschrijving van een mogelijke uitwerking, een aantal tips en als laatste informatie over de geschatte tijdsduur en de toepassingsmogelijkheden (start van de les en/of start van een nieuw thema).

Deze publicatie is geschreven met het economie-onderwijs in gedachten. Dit sluit leraren van andere vakken natuurlijk niet uit, zij kunnen zich uiteraard ook door deze voorbeelden laten inspireren.

Daarnaast heeft YouTube deze functie gekoppeld aan de vertaalfunctie. Als je dus het Engels niet zo goed beheerst is dit een wel heel handig hulpmiddel om toch de boodschap van een video mee te krijgen. In onderstaande video wordt de functionaliteit geïntroduceerd en kun je de werking ervan zien. Om de volledige functionaliteit te kunnen bekijken, kun je de video het beste direct op YouTube bekijken.

Als de gewenste taal voor ondertitels er nog niet bijstaat kun je bij video’s met ‘auto-caption‘ de ondertiteling laten vertalen in de door jou gewenste taal. Bij deze video heb ik Nederlands toegevoegd. Tijdens het afspelen werd de vertaling toegevoegd. Erg krachtig.

Met name voor het taalonderwijs schept deze functionaliteit mogelijkheden. Een aardig voorbeeld is instructievideo’s over grammatica. Door deze instructie in het Engels te geven (voor de het vak Engels uiteraard) gecombineerd met ondertiteling in het Nederlands wordt je onderwijs effectiever. Leerlingen worden meer geconfronteerd met Engels gesproken tekst. Daarnaast kunnen ze de uitleg hiermee makkelijk herhalen.

Update: het werkt nog niet altijd even vlekkeloos. Probeer bijvoorbeeld deze Twitter zoekopdracht eens.

Bron: TechCrunch

• Leren voor ontwerp en innovatie.
• Leren voor complexiteit.
• Leren kritisch te denken.
• Leren vanuit een ontwerp methodolgie.
• Leren met behulp van technologie.
• Voorbereiden op een vervolgstudie en/of werkomgeving.

Het curriculum is opgebouwd volgens het idee van ‘element van een systeem’ en onderverdeeld in zes domeinen:

Het gebruik van technologie speelt ook een belangrijke rol en is gebaseerd op een duidelijke visie. Techniek moet een toegevoegde waar hebben, bijdragen om het begrip van leerlingen te verbeteren, de didactiek ondersteunen en is een middel. Dit doet me sterk denken aan het TPACK model van Mishra & Koehler waarin de integratie van technologie met de vakinhoud en didactiek wordt beschreven.

Al met al is dit een initiatief om de gaten te houden denk ik. Wel heb ik er een aantal bedenkingen bij. Ten eerste is het geheel gefinancierd door een aantal kapitaalkrachtige stichtingen. Niet ieder school kan zich dit veroorloven. Ten tweede is e.e.a. nog vooral gebaseerd op een visie. Vergelijkend onafhankelijk onderzoek naar de kennis- en vaardighedenontwikkelingen van kinderen is noodzakelijk om tot heldere conclusies te komen over de effectiviteit van deze vorm van onderwijs.

Bron: Mashable

Volgens mij kan dit ook van grote invloed zijn op het onderwijs. Een tijdje geleden schreef Wilfred Rubens al dat leren aan authenticiteit kan winnen door het gebruik van 3D technologie. Als ik ik de demo zie van G-speak kan ik me dat goed voorstellen. Met dit soort technologie (ook Project Natal van Microsoft hoort hierbij) kunnen erg realistische simulatietoepassingen gemaakt worden. Een muurtje metselen (of zelfs een heel gebouw in elkaar zetten) of een auto (de)monteren wordt een realistische bezigheid. Vervolgens kan het bouwwerk bijvoorbeeld getest worden op stormbestendigheid. Het voordeel is dat je niet elke keer met de troep van cement en stenen zit of de olie van de motor. Bovendien wordt een ruimte waar instructie wordt gegeven nu multifunctioneel.

Een indruk van deze technologie kun je via onderstaande video krijgen:

Ik ben erg benieuwd wat deze technieken ons in de toekomst gaan brengen. Wel ben ik ervan overtuigd dat dit uiteindelijk z’n beslag zal krijgen in het onderwijs. Een conclusie die Wilfred ook al trok.

Om aan deze drie tekortkomingen wat te doen heeft Time To Know een integrale oplossing gekozen. De leeromgeving en de leerinhouden sluiten in hun systeem naadloos op elkaar aan.

Het curriculum dat ze aan het ontwikkelen zijn, is gebaseerd op blended learning en sociaal constructivisme. Daardoor hebben docenten de flexibiliteit om de lessen aan te passen aan wat op dat moment nodig is. Lessen bestaan uit een varieteit aan activiteiten, zoals:
- Rijke ‘verkenningsapplets’.
- Instructiespellen gerelateerd aan de inhoud van de activiteit.
- Geleide discussies om docenten te helpen met samenvatten en motiveren.
- Instructievideo’s om concepten te introduceren, uit te werken of samen te vatten.
- Beoordelingsactiviteiten om leerlingen/studenten te helpen bij het voorbereiden toetsen.

Zowel groepswerk en individueel werk als docent gestuurd werken worden ondersteund. Daarnaast is het systeem ook nog eens adaptief.

Al met al klinkt dit erg mooi, maar werkt het ook? De eerste resultaten lijken in ieder geval positief. In een eerste studie lijkt het erop dat leerlingen aanzienlijk meer leren dan een controlegroep. De enige kanttekening die ik bij dit onderzoek zet is het gegeven dat de Time To Know de bron is.

Wat mij betreft een toepassing om in de gaten te houden.

Bron: TechChrunch