Maar debattechnisch hebben de tegenstanders van Geert Wilders aardig wat steken laten vallen. In het boekje ‘Met de wetenschap van nu’ analyseert Willem van der Does, hoogleraar psychologie in Leiden, waar de overige politieke partijen de fout in zijn gegaan met hun reactie op Geert Wilders. Hij gaat daarbij in op aspecten als angst, spijt, conformisme, demoniseren, hebzucht en geluk. Van der Does geeft daarbij een goed inzicht hoe mensen reageren op situaties en andere mensen. Volgens mij voor een ieder die interesse heeft in het nieuws, de maatschappij en de politiek een erg lezenswaardig boekje. Maar vooral voor de politieke leiders van ons land is dit eigenlijk verplichte kost. Dan komen ze bij de volgende verkiezingen (binnenkort of over vier jaar) in ieder geval beter beslagen ten ijs.

Alles wat er voor zorgt dat je sneller kunt typen met een touchscreen telefoon is interessant. Swype en SwiftKey hebben verschillende technieken ontwikkeld om dit te bereiken. Beide zijn in mijn ogen applicaties die voor veelgebruikers een toegevoegde waarde hebben. Maar het wordt volgens mij helemaal interessant als de beide technieken in één applicatie zouden worden geïntegreerd.

Bron: Planet Android

Swype Inc. heeft een gelijknamige applicatie ontwikkeld die dit mogelijk maakt. Hun slogan ‘if you can type, you can swype’ maakt al het een ander duidelijk. Met deze methode trek je als het ware een lijn over de letters op het toetsenbord die je nodig hebt zonder dat je je vinger van het scherm hoeft af te halen. Het plaatje hiernaast laat de lijn zien voor het woord ‘ quick’. Ondanks dat je ook andere letters aanraakt, herkent de software welk woord je wil ‘typen’. Onderstaande video laat zien hoe het werkt.

Wat mij betreft een erg veelbelovende manier van tekstinvoer. Vooralsnog alleen beschikbaar voor Android. Iphone bezitters zullen het in ieder geval voorlopig zonder deze applicatie moeten doen omdat Apple het toetsenbord niet opstelt voor aanpassingen.

1. Multitasking: Niet echt vernieuwend, zowel Android en Blackberry kunnen dit al langer. Met name Blackberry heeft deze functie al erg lang. Uit eigen ervaring kan ik vertellen dat het ook nog eens prima werkt.
2. Mappen: Apps kunnen nu in mappen worden geordend. Ook dat kan al heel lang bij Blackberry. Hoe dit bij Android zit kan ik niet beoordelen.
3. HD-video opname: De onlangs gelanceerde HTC EVO kan dit ook. Mijn eerdere bericht hierover gaat er wat verder op in.
4. 5-megapixel camera. Op dit vlak is het meer de achterstand beperken. Verschillende telefoons, met name van Sony Ericsson, zijn bij de 8,1 megapixel aanbeland.
5. iBooks: Eerst op de iPad, nu ook voor de iPhone. Hoewel mooi vormgegeven, ook hier geen echte voorsprong. De Kindle-app van Amazon kan hetzelfde en meer. Met de Wispersync-functie maakt het niet uit op welk apparaat (PC, Mac, iPhone, Blackberry, Android) je je boek leest, de Kindle app begint weer op de plaats waar je gebleven was.
6. Verbeterde e-mail: Hoewel minder sexy blijft op dit punt Blackberry de absolute topper.
7. iAd: Als gebruiker zit ik niet te wachten op advertenties, maar dat is ook van toepassing op Android. Ik betaal liever voor een app die echt toegevoegde waarde heeft voor mij.

Al met al niet revolutionair, maar eerder een noodzakelijke upgrade van het iPhone-platform. De opwinding over de nieuwe versie is dus nogal overdreven. Als game-platform heeft de iPhone wel een voorsprong op de andere twee, maar dat is dan ook het enige. Begrijp me niet verkeerd, iOS4 zit vast goed in elkaar en het iPhone/iPod-platform is een groot succes en zal dat ook nog wel blijven.

In mijn ogen is de conclusie dan ook dat het wel wat weg heeft van oude wijn in nieuwe zakken. Maar wel een hele mooie nieuwe zak. Qua design vind de nieuwe iPhone aanzienlijk mooier dan de vorige modellen. En je kunt veel zeggen van Apple, maar qua marketing zijn ze vooralsnog niet te kloppen.

Toch heb ik nu uiteindelijk redelijk makkelijk een keuze kunnen maken. Het gaat namelijk niet alleen om geld en de aanpak van crisis. Op de achtergrond speelt ook nog een strijd over fundamentele waarden als vrijheid van meningsuiting, digitale vrijheden en vrijheid van godsdienst. Met name het punt van digitale vrijheden is in mijn ogen erg belangrijk. En op dat punt is Groenlinks de enige grote partij die daar serieus aandacht aan besteed. En het is niet alleen de vrijheid pur sang die daar van belang is. Digitale vrijheid is de zuurstof van digitale innovatie en dus de kenniseconomie.

Het moge duidelijk zijn: het is Groenlinks geworden. Nu nog stemmen: Femke for president! (en ‘en passant’ Wilfred ook nog blij gemaakt)

Geen PVV. De islamofobie en het daardoor uitsluiten van mensen op basis van hun geloof vind ik ronduit stuitend. Daarbij stigmatiseert de PVV (en dan m.n. de Nederlanders met Marokkaanse (voor)ouders) op zodanige wijze dat de goeden moeten lijden onder het gedrag van de slechten. Bovendien heeft de PVV op economisch en sociaal terrein een uiterst behoudende agenda en wil het vooral veel bij het oude laten.

Geen CDA. Het CDA zit vastgebakken aan de macht. De noodzakelijke hervorming van de woningmarkt (aanpakken hypotheekrenteaftrek en het tegengaan van scheefwonen) wordt slechts miniem aangepakt.

Geen Christen Unie. Teveel vastgebakken aan het geloof en in mijn ogen moet er een scheiding zijn tussen geloof en staat.

Geen kleine partij. Dus de Partij voor de Dieren, de SGP, TON, de Piratenpartij, etc hebben te weinig invloed of zijn teveel one-issue partijen.

Geen VVD. Het weigeren om de woningmarkt structureel en als geheel (dus ook de hypotheekrenteaftrek) te hervormen is een erg zwak punt. Daarnaast heeft de VVD een te groot geloof in marktwerking. Relevant leesvoer in deze voor VVD-ers is: Predictably Irrational van Dan Arieley en The Paradox of Choice van Barry Schwartz.

Geen PvdA. Te langzame aanpak van de vergrijzing en daarmee beschermt de PvdA teveel de babyboomer.

Geen SP. Geen aanpak van de vergrijzing. Wil vooral veel bij het oude laten en dat werkt niet meer.

Ik weet nu welke partijen ik niet ga stemmen. De enige twee serieuze opties die voor mij overblijven zijn D66 en Groenlinks. Waarom? Omdat beide partijen naar mijn idee in staat zijn om voor de problemen waar we voor staan met een totaal aanpak te benaderen. Maar wie van de twee krijgt m’n stem? Ik heb gelukkig nog een dag.

Het getal nul geeft het midden van het mogelijke politieke spectrum weer. Het feitelijke politieke spectrum is meestal echter veel smaller, dit wordt weergegeven door de zwarte afbakeningen. Deze verschuiven met het verschuiven van de publieke opinie.

Waar standpunt R1 op het ene moment wordt gezien als erg rechts, wordt het op een ander moment als erg links ervaren. Dit fenomeen kunnen we bijvoorbeeld zien bij het minderhedendebat. Met name door de stellingname van de PVV zijn de standpunten van de meeste partijen aanzienlijk naar rechts verschoven. In de jaren tachtig stond het politieke spectrum rond het punt nul. Standpunt R2 (vertolkt door Janmaat) viel buiten de politieke realiteit en dus leidde zijn partij een marginaal bestaan.