1. You can spend your own money on yourself. When you do that, why then you really watch out what you’re doing, and you try to get the most for your money.
2. You can spend your own money on somebody else. For example, I buy a birthday present for someone. Well, then I’m not so careful about the content of the present, but I’m very careful about the cost.
3. I can spend somebody else’s money on myself. And if I spend somebody else’s money on myself, then I’m sure going to have a good lunch!
4. I can spend somebody else’s money on somebody else. And if I spend somebody else’s money on somebody else, I’m not concerned about how much it is, and I’m not concerned about what I get.

Zou er daarom bij grote organisaties en bij de overheid zoveel geld over de balk worden gegooid? Hoor ik daar Nood-Zuidlijn? HSL? Betuwelijn? Etc.

Via: 37signals

Daarnaast heeft YouTube deze functie gekoppeld aan de vertaalfunctie. Als je dus het Engels niet zo goed beheerst is dit een wel heel handig hulpmiddel om toch de boodschap van een video mee te krijgen. In onderstaande video wordt de functionaliteit geïntroduceerd en kun je de werking ervan zien. Om de volledige functionaliteit te kunnen bekijken, kun je de video het beste direct op YouTube bekijken.

Als de gewenste taal voor ondertitels er nog niet bijstaat kun je bij video’s met ‘auto-caption‘ de ondertiteling laten vertalen in de door jou gewenste taal. Bij deze video heb ik Nederlands toegevoegd. Tijdens het afspelen werd de vertaling toegevoegd. Erg krachtig.

Met name voor het taalonderwijs schept deze functionaliteit mogelijkheden. Een aardig voorbeeld is instructievideo’s over grammatica. Door deze instructie in het Engels te geven (voor de het vak Engels uiteraard) gecombineerd met ondertiteling in het Nederlands wordt je onderwijs effectiever. Leerlingen worden meer geconfronteerd met Engels gesproken tekst. Daarnaast kunnen ze de uitleg hiermee makkelijk herhalen.

Update: het werkt nog niet altijd even vlekkeloos. Probeer bijvoorbeeld deze Twitter zoekopdracht eens.

Bron: TechCrunch

• Leren voor ontwerp en innovatie.
• Leren voor complexiteit.
• Leren kritisch te denken.
• Leren vanuit een ontwerp methodolgie.
• Leren met behulp van technologie.
• Voorbereiden op een vervolgstudie en/of werkomgeving.

Het curriculum is opgebouwd volgens het idee van ‘element van een systeem’ en onderverdeeld in zes domeinen:

Het gebruik van technologie speelt ook een belangrijke rol en is gebaseerd op een duidelijke visie. Techniek moet een toegevoegde waar hebben, bijdragen om het begrip van leerlingen te verbeteren, de didactiek ondersteunen en is een middel. Dit doet me sterk denken aan het TPACK model van Mishra & Koehler waarin de integratie van technologie met de vakinhoud en didactiek wordt beschreven.

Al met al is dit een initiatief om de gaten te houden denk ik. Wel heb ik er een aantal bedenkingen bij. Ten eerste is het geheel gefinancierd door een aantal kapitaalkrachtige stichtingen. Niet ieder school kan zich dit veroorloven. Ten tweede is e.e.a. nog vooral gebaseerd op een visie. Vergelijkend onafhankelijk onderzoek naar de kennis- en vaardighedenontwikkelingen van kinderen is noodzakelijk om tot heldere conclusies te komen over de effectiviteit van deze vorm van onderwijs.

Bron: Mashable

Volgens mij kan dit ook van grote invloed zijn op het onderwijs. Een tijdje geleden schreef Wilfred Rubens al dat leren aan authenticiteit kan winnen door het gebruik van 3D technologie. Als ik ik de demo zie van G-speak kan ik me dat goed voorstellen. Met dit soort technologie (ook Project Natal van Microsoft hoort hierbij) kunnen erg realistische simulatietoepassingen gemaakt worden. Een muurtje metselen (of zelfs een heel gebouw in elkaar zetten) of een auto (de)monteren wordt een realistische bezigheid. Vervolgens kan het bouwwerk bijvoorbeeld getest worden op stormbestendigheid. Het voordeel is dat je niet elke keer met de troep van cement en stenen zit of de olie van de motor. Bovendien wordt een ruimte waar instructie wordt gegeven nu multifunctioneel.

Een indruk van deze technologie kun je via onderstaande video krijgen:

Ik ben erg benieuwd wat deze technieken ons in de toekomst gaan brengen. Wel ben ik ervan overtuigd dat dit uiteindelijk z’n beslag zal krijgen in het onderwijs. Een conclusie die Wilfred ook al trok.

• Een driepuntsschaal is wel erg mager. Dit laat weinig ruimte voor nuance.
• De bewoording van de schaal is niet geweldig. Hoe kan iets nu “een beetje waar” zijn? Een kind liegt of liegt niet en niet een beetje. Volgens mij liegt trouwens elk kind wel eens.
• Mijns inziens zit er wel enige suggestiviteit in de stellingen. De stellingen zijn in ieder geval niet altijd even neutraal geformuleerd. Op basis van deze vragenlijst zouden wel eens heel veel kinderen een risicofactor kunnen zijn.
• Een van nature bezorgde ouder zal deze lijst heel anders invullen dan minder bezorgde ouders. Het gevolg is dat je onterecht als risicogezin te boek staat.

En op basis van zo’n lijst gaat de schoolarts tegenwoordig te werk. En dat zonder met de ouders te hebben gesproken. Het komt op mij in ieder geval behoorlijk houtje-touwtje over.

Wat als ik deze vragen eens voor mezelf in zou vullen? Op sommige kan ik geen antwoord geven omdat ik ze niet kan beoordelen. Maar wat ik wel weet is dat ik makkelijk was afgeleid, wel eens een koekje pikte, wel eens een leugentje om eigen bestwil deed, zenuwachtig was in nieuwe situaties en ook nogal verlegen was. En om nu te zeggen dat ik zo slecht terecht ben gekomen….

Het is voor mij ook een bewijs dat de overheid steeds meer controle wil over ons leven en daardoor een grotere inbreuk doet op de privacy van burgers. Een ander bericht in dat kader gaat over de student Aaron Boudewijn die wil voorkomen dat zijn vingerafdrukken worden opgeslagen in een grote overheidsdatabase. Ik kan me zijn actie goed voorstellen. Zeker omdat de Nederlands overheid in dit dossier weer roomser dan de paus wil zijn.

Om aan deze drie tekortkomingen wat te doen heeft Time To Know een integrale oplossing gekozen. De leeromgeving en de leerinhouden sluiten in hun systeem naadloos op elkaar aan.

Het curriculum dat ze aan het ontwikkelen zijn, is gebaseerd op blended learning en sociaal constructivisme. Daardoor hebben docenten de flexibiliteit om de lessen aan te passen aan wat op dat moment nodig is. Lessen bestaan uit een varieteit aan activiteiten, zoals:
- Rijke ‘verkenningsapplets’.
- Instructiespellen gerelateerd aan de inhoud van de activiteit.
- Geleide discussies om docenten te helpen met samenvatten en motiveren.
- Instructievideo’s om concepten te introduceren, uit te werken of samen te vatten.
- Beoordelingsactiviteiten om leerlingen/studenten te helpen bij het voorbereiden toetsen.

Zowel groepswerk en individueel werk als docent gestuurd werken worden ondersteund. Daarnaast is het systeem ook nog eens adaptief.

Al met al klinkt dit erg mooi, maar werkt het ook? De eerste resultaten lijken in ieder geval positief. In een eerste studie lijkt het erop dat leerlingen aanzienlijk meer leren dan een controlegroep. De enige kanttekening die ik bij dit onderzoek zet is het gegeven dat de Time To Know de bron is.

Wat mij betreft een toepassing om in de gaten te houden.

Bron: TechChrunch

Het klinkt bijna te mooi om waar te zijn. Toch krijgt deze school het voor elkaar en dat met praktisch bijna hetzelfde budget als een reguliere school in het voorgezet onderwijs. Het enige verschil is dat deze school een relatief hoge ouderbijdrage kent (250 euro). De clou zit volgens de Stichting voor Persoonlijk Onderwijs voor een flink deel in een betere organisatie van het onderwijs. Door de monitoring van de voortgang van de leerlingen te automatiseren krijgen docenten meer de handen vrij voor onderwijs.

Een ander opmerkelijk punt van deze school is dat de leerlingen (en dus ook de docenten) tot half vijf op zijn. Het ‘huiswerk’ wordt dan ook op school gemaakt. Bijkomend voordeel is dat dit niet gecontroleerd hoeft te worden en de focus meer kan komen te liggen op het onderwijs zelf.

Zoals ik al schreef klinkt het bijna te mooi om waar te zijn. Toch klinkt het geheel als goed doordacht. En aangezien er een aantal ondernemers achter dit initiatief zit verwacht dat ze e.e.a. ook goed hebben doorgerekend. Ik ben dan ook heel benieuwd hoe dit initiatief zich verder ontwikkeld. Maar als dit succesvol is, dan lijkt een brede toepassing binnen het Nederlands onderwijs voor de hand te liggen. Voorwaarde is wel dat de grote schoolbesturen zich er niet mee bemoeien. De kracht van dit onderwijstype namelijk de kleinschaligheid te zijn.

Als onderzoeker ben ik ook benieuwd naar de volgende aspecten:

• Wat is het effect op de motivatie van leerlingen?
• Wat is het effect op de motivatie van docenten?
• Wat is het effect op de leerprestaties van de leerlingen?
• Wat is het effect op de professionele houding van docenten?

Om maar eens een paar vragen te benoemen. Hopelijk heeft de school hier ook oog voor. Het kan volgens mij de acceptatie van een dergelijk concept aanzienlijk bevorderen.

Wat is het geval? Zojuist las ik bij TechCrunch een bericht over de applicatie BarMax. Deze applicatie helpt rechtenstudenten in Californië om het zogenaamde ‘bar exam’ te halen. Zonder dit examen is het niet toegestaan om als advocaat te werken. Er hangt dus nogal wat vanaf. In deze applicatie krijgen studenten toegang tot duizenden pagina’s relevante teksten, meer dan honderd uur aan audio-colleges, verschillende soorten toetsen en ‘flashcards‘ om de stof nog snel door te kunnen nemen.

De studenten zijn hiermee in staat om te studeren waar en wanneer ze willen en het studiemateriaal hebben ze altijd bij zich. Afstandsonderwijs in optima forma als je het mij vraagt.

Ik zou het dan ook heel mooi vinden als de Open Universiteit in een pilot ook een dergelijk applicatie zou ontwikkelen testen. Het materiaal is er al. Nu nog omvormen en geschikt maken voor in een applicatie. Door materiaal van OpenER of de binnenkort te lanceren cursus Informatievaardigheden te nemen zou de Open Universiteit een dergelijke eerste applicatie zelfs tegen geringe kosten (of gratis) aan kunnen bieden.

De voordelen voor de OU zijn volgens mij evident: (1) het innovatieve karakter van de OU wordt benadrukt, (2) mogelijkheid tot het aanspreken van andere doelgroepen (bijvoorbeeld de jachtige manager die een bijspijker cursus van Management Wetenschappen volgt zonder alle boeken te hoeven meeslepen) en (3) het ontwikkelen van een nieuw distributiekanaal. Met name dat laatste punt is belangrijk. De toekomst ligt in mobiele toepassingen en dan kun je er maar beter vroeg bij zijn.

En als we dan toch bezig zijn: niet alleen een applicatie voor de iPhone. Met een platform als Steape kan een applicatie in één keer ontwikkeld worden voor alle belangrijke besturingssystemen voor smartphones: de iPhone, Blackberry, Android, Windows Mobile en Symbian. Daarmee kun je voor maximaal bereik zorgen.

Wordt hopelijk vervolgd!

Om de journalistieke kwaliteit van het nieuws te waarborgen heeft minister Plasterk 8 miljoen euro ter beschikking gesteld voor innovatie in de krantenwereld.  Ik heb sterk m’n twijfels of dit nodig cq wenselijk is. De fout ligt namelijk voor een gedeelte ook bij de kranten zelf. Het gebeurt me regelmatig dat ik ’s ochtends de krant lees en later op Nu.nl exact hetzelfde bericht lees. Hoe dat kan? Zowel de krant als Nu.nl maken gebruik van de berichten van het ANP. Een behoorlijk gedeelte van de inhoud van de kranten is dus middels ‘copy-paste’ uit de nieuwsdienst van het ANP in de krant terecht gekomen. Geen wonder dat veel mensen (waaronder ikzelf) Nu.nl als belangrijkste nieuwsbron gebruiken.

Maar hoe kun je dan een halt toeroepen aan de dalende oplage cijfers? Dat zal mijns inziens niet mogelijk zijn. De toekomst is online/digitaal; ook voor de kranten. Het NRC experimenteert al met een e-reader. Maar ook dat is volgens mij niet de oplossing. Een e-reader heeft te weinig functionaliteit. De echte toekomst ligt bij multifunctionele mobiele apparaten zoals smartphones, iPod Touch en de nieuwe generatie tabletPC’s (zoals de nog niet gepresenteerde, maar wel verwachte Apple Tablet). De reden daarvoor is iets minder voor de hand liggend dan je wellicht denkt. In een helder betoog wordt op Techcrunch uitgelegd dat Apple ons met de App Store heeft geconditioneerd om te betalen voor ‘apps’. Dat kan dus ook voor een krant op een tabletPC. En aangezien het inmiddels mogelijk is om binnen een ‘app’ te betalen, is het een koud kunstje om lezer te laten betalen voor de krant.

The Wonderfactory heeft in samenwerking met Time Inc een voorbeeld uitgewerkt voor Sports illustrated hoe zoiets eruit kan zien:

In één woord: WOW. Zoals je kunt zien maakt een dergelijke innovatie veel meer mogelijk. De grens tussen tekst, (bewegend) beeld en sociale media vervaagt hiermee.Op deze manier kun je bijvoorbeeld nieuws heel makkelijk koppelen aan achtergrond artikelen. Of aan CBS-data. Of aan actualiteten programma’s. Belangrijk is dat er goed wordt nagedacht over het product/dienst die wordt geleverd. Iedere functie moet een bepaald nut nut hebben. Verder moet het geheel natuurlijk logisch in elkaar zitten. In bovenstaand voorbeeld hebben ze dat in ieder geval goed gedaan.

In mijn ogen is dit een mooi voorbeeld van waar de toekomst ligt van uitgevers. Nu nog uitgevers die deze stap willen zetten. Time lijkt er in ieder geval klaar voor. Verder kunnen kranten natuurlijk ook nog steeds hun website voorzien van toegang tegen betaling. Dat dat niet altijd negatief hoeft uit te pakken kun hier lezen.

Ik kan niet wachten tot een dergelijk innovatie werkelijkheid wordt. En jullie?

Henk van Ess heeft ook een korte demovideo gemaakt: